چنان كه دانستى ، راه برد به حالت شريف ، و به اندك تأمّل و تدبّر ، بداند كه تمسّك و تشبّث به قناعت و تقوى ، مورث راحت دنيا است و آخرت . و انّ الرّاحة في هوان الدّنيا و الفراغ من التّمتّع بها ، و في ازالة النّجاسة من الحرام و الشّبهة . و نيز خواهد دانستن كه ، توشهء قيامت سهل گرفتن دنيا است و دست برداشتن از تمتّعات دنيا ، و له كردن و دورى كردن از نجاست حرام و شبهه . و هر گاه كم اعتبارى دنيا و پستى او ، به او ظاهر شد ، هرگز عجب و تكبّر به خود راه نمىدهد ، و ملازم عجز و شكستگى مىشود . چنان كه مىفرمايد : فيغلق عن نفسه باب الكبر بعد معرفته ايّاها . پس مىبندد بر نفس خود ، در كبر و عجب را ، بعد از آن كه شناخت مهالك و آفات دنيا را . و يفرّ من الذّنوب و يفتح باب التّواضع و النّدم و الحياء . و از معاصى گريزان مىشود و مىگشايد به خود در تواضع و ندامت و حيا را . و يجتهد في اداء أوامره ، و اجتناب نواهيه ، طلبا لحسن المآب و طيب الزّلف ، و يسجن نفسه في سجن الخوف و الصّبر و الكفّ عن الشّهوات ، الى ان يتّصل بأمان الله في دار القرار . مىفرمايد كه : هر گاه كسى ، راه به حقارت دنيا و معايب او برد و ترك تعلَّقات دنيا كرد و قرب الهى را نصب العين خود كرد ، البتّه در اداى اوامر و اجتناب از مناهى ، « كما ينبغي » ، بذل جهد خواهد نمود و نفس خود را در زندان خوف و صبر ، مقيّد و محبوس خواهد داشت و تا وقت ادراك رحمت الهى و وصول به سراى باقى ، ديگر متوجّه لذّات دنيا نخواهد شد و پيرامون او نخواهد گشت . و يذوق طعم رضاه .